بیماری های قارچی در میان شترهائی كه در محیط های خشك كویری زندگی می كنند كمتر گزارش شده است زیرا كه در چنین محیط هائی كاهش شدید رطوبت محیط وتابش مستقیم آفتاب وبالا بودن دمای محیط وپراكندگی شترها باعث كاهش تماس بین شترهای آلوده وشترهای سالم می گردد . oever & Rush ( ۱۹۷۵ ) در آمریكا ذكر نمودند كه شاهد بروز جراحاتی محدود همراه با پوسته ریزی وریزش پشم در شتر ماده یك كوهانه ای بودند كه محل ضایعه روی شانه ها ودست ها قرار داشته است


 

عامل مسبب بیماری قارچ « میكروسپوروم ژیپسئوم » M. gypseum بوده است .Dalling ( ۱۹۶۶ ) گزارش نمود كه بیماری كچلی با عامل مسبب « تریكوفیتون دانكالینسی » T.dankaliense به صورت شایعی در بین شترهای شمال سومالی مشاهده شده است .Chatterjee وهمكارانش ( ۱۹۷۸ ) توانستند «تریكوفیتون شوئن لاینی » T.Schoenleini را از یك شتر سیرك در كلكته هند جدا نمایند وشاهد بروز جراحات وسیع وپیشرفته ، خارش شدید وریزش پشم در این حیوان بودند وجراحات بیشتر بر روی كوهان ، گردن وكپل های حیوان وجود داشت وموی شتر بیمار در برابر اشعه « وود» فاقد فلورسانس بوده است .در شوروی سابق Khamiev (۱۹۸۲ )گزارش نسبت ابتلائ بالائی را به بیماری كچلی با عامل مسبب تریكو فیتون در میان شترهای دو كوهانه و یك كوهانه داد. وی مشاهده نمود كه نسبت ابتلا در ماده شترها بالا بوده و به حدود ۷۷% می رسید در حالی كه نسبت ابتلا در شترهای نر در حدود ۲۳% بوده است و دوره كمون بیماری در حدود ۸ الی ۳۰ روز بوده است و بیماری در شترهائی كه بیش از ۴ سال سن داشتند مشا هده نشده است. Nasser (۱۹۶۹ )گزارش نمود كه " تریكوفیتون وروكوزوم " T.Verrucossum عامل مسبب بیماری كچلی در شترهای مصری بوده است. در حالی كه(۱۹۷۵) Kotin & Paimer در طی بررسی های خود در باره ابتلای قارچی حیوانات اهلی و پرندگان، توانستند "تریكو فیتون منتاگرو فایتس " T.Mentagrophytes را از دو نفر از شترها جدا نمایند.Khamiev (۱۹۷۹ )درطی بررسی های خود درباره بیماری كچلی شتر ثابت نمود كه عامل مسبب بیماری "تریكو فیتون وروكوزوم " بوده است.Sarkisov و همكارانش(۱۹۸۹) اقدام به بررسی بیماری كچلی در شترهای جوان یك كوهانه و دو كوهانه در شوروی سابق نمودند و اظهار كردند كه یكی از عوامل مسبب بیماری در میان شترهای شوروی ""تریكو فیتون سركیسووی T.Sarkisovii میباشد كه این گونه از تریكو فیتون ها در سال ۱۹۸۳ كشف گردید.EL_Timawy و همكارانش (۱۹۸۸) در مصر اقدام به اخذ ۲۰۰ نمونه از مو و پوست ۲۰۰نفر شتر مصری مبتلا به بیماری كچلی نمودند و پس از كشت نمونه ها بر روی محیط «سابورود دكستروز آگار» توانستند گونه های متفاوتی از تریكوفیتون و میكرو سپوروم ها را جدا نموده و شناسائی نمایند كه این ها عبارت بودند از :۱۴ مورد تریكوفیتون (۷%)،۸ مورد تریكوفیتون منتا كروفیتس (۴%)، ۶ مورد میكروسپوروم كانیس (۳%)، ۴ مورد میكروسپوروم ژیپسئوم M.gypseu .آنها همچنین توانستند كه تریكوفیتون تریستری T.Terrestre را از ۱۵ % شتر های سالم نیز جدا كنند و نتایج آزمایش ۱۰۰ نمونه خاك تهیه شده از محل سكونت این شتر ها نمایانگر وجود ۱۶ مورد تریكوفیتون تریستری و ۱۰ مورد میكروسپوروم ژیپسنوم یوده است.bdurahman&Borbstein (۱۹۹۱ )اظهار می دارند كه بیماری كچلی از بیماری های شایع در بین شترهای سومالی است.Khamiev (۱۹۸۲)اظهار می دارد كه عدم رعایت اصول بهداشتی در مراكز نگهداری و پرورش شترها باعث وقوع این بیماری در بین آن ها می گردد.بیماری از طریق تماس مستقیم و یا غیر مستقیم بین حیوانات سالم و بیمار منتقل می گرددو قارچ ها معمولا پوست را مورد حمله قرار می دهند و باعث ایجاد جراحاتی دایره ای شكل بر روی مناطق مختلفی از بدن می گردند و گاهی نیز ممكن است كه قارچ به زیر جلد راه یافته و باعث ایجاد حساسیت در منطقه گشته و زوائدی در مناطق بدون مو ایجاد نماید.
علایم بالینی :
بسیاری از شترداران با این بیماری آشنا هستند ومی توانند این بیماری را از سایر عفونت های جلدی شتر تشخیص دهند در شتران مبتلا به بیماری می توان دو گونه از علایم بالینی را مشاهده كرد . در فرم اول بیماری كه فرم تیپیك آن می باشد رنگ لزیون ها قهوه ای _ سفید است.این لزیون ها به صورت مناطق گرد خالی از مو دیده می شوند كه معمولاٌ در ناحیه ساق پا ، گردن وسر بچه شترها دیده می شوند . فرم دوم بیماری به صورت عفونت عمومی شدید بر روی سر ، گردن ، پاها ودست ها و كپل ظاهر می شود كه بعدها ممكن است كه مورد حمله كنه ها نیز واقع گردد .بیماری بین انسان وشتر مشترك بوده ودر صورت آلودگی انسان ‏ ، ضایعات بیماری بر روی بازوان شخص مبتلا ظاهر می گردد (Wernery & Kaaden ( ۲۰۰۲) ) .
پاتولوژری بیماری :
در این بیماری پوست منطقه آلوده ضخیم شده وبیماری رو به پایین پا توسعه می یابد ، كراست های تشكیل شده حاوی بافت آسیب دیده ، سلول های التهابی ، خونابه وعوامل قارچی می باشد عوامل قارچی را می توان در داخل سلول های مو واقع در میكرو آبسه ها ، فولیكولیتس وتریكوگرانولوماز مشاهده كرد ( Fadelmula et al ۱۹۹۴ ) . در آزمایشات بافت شناسی شاهد بروز هیپركراتوز ، پاراكراتوز ،آكانتوز در لایه شاخی خواهیم بود . در رنگ آمیزی هماتوكسیلین ایوزین مشاهده ویژگی رشته های قارچی به آسانی امكان پذیر نیست وبهترین راه برای مشاهده آن ها استفاده از رنگ آمیزی PAS ورنگ آمیزی كروكت میتامین Grocotts Methamine نقره است ( Marks et al . ۱۹۸۶ ) . تشخیص بیماری : معمولا تشخیص اولیه بیماری از روی علائم كلنیكی داده می شود و جهت اطمینان از تشخیص، روشهای آزمایشگاهی زیر به كاربرده می شود:
۱- آزمایش میكروسكوپی : جهت این كار با یك اسكالپل كند و یا قیچی اقدام به تراشیدن اطراف جراحات فعال نموده و نمونه تهیه شده را روی لام قرار داده و چند قطره از محلول ۱۰% هیدروكسید پتاسیم یا سدیم روی آن می ریزند ، سپس اندكی حرارت داده و آنگاه آنرا با لامل پوشانده و زیر میكروسكوپ قرار می دهند.
۲-آزمایش فلورسانس : در این حالت اقدام به تابانیدن اشعه مافوق بنفش بر موهای آلوده می نمایند و شاهد ظهور نور سبز كم رنگی در آن می گردند و این روش در حالت آلودگی به قارچ میكروسپوروم قابل استفاده است در حالی كه در صورت آلودگی به قارچ تریكوفیتون ، چنین حالتی مشاهده نخواهد شد.
۳-كشت قارچی : در این حالت اقدام به كشت نمونه قارچی بر روی محیطهای مخصوصی نظیر سابورود دكستروز آگار ، و سوسلوآگار نموده و محیطها را در درجه حرارت اتاق نگه داشته و در طی یك هفته نتایج ظاهر خواهد شد.و در این حالت مثبت بودن، شاهد ظهور كلنی های معینی بر روی محیط خواهیم بود و می توان صفات مورفلو لوژیك قارچ را در زیر میكروسكوپ مشاهده كرد.
درمان:
برای درمان كچلی (۱۹۸۳) Higgins توصیه می كند كه جراحات آشكار بیماری در آغاز با آب و صابون شسته شود سپس آن را رها می كنیم تا خشك شود سپس منطقه مبتلا را با محلول ۱۰% -۳% بخوبی شستشو می دهیم و این درمان را هر روز تكرار می كنیم تا حیوان شفا یابد .البته بسیاری از داروهای ضد قارچی همانند ناتا مایسین Natamycin یا داروهای تجارتی دیگر وجود دارد كه می تواند برای درمان كجلی مفید باشد.EL -Timawy و همكارانش (۱۹۸۸) در مصر اقدام به بررسی حساسیت قارچ های جدا شده از شتر ها ، در برابر داروهای كریزوولین و نستاتین نمودند و مشاهده كردند كه همه قارچ های جدا شده در محیط تا میزان ۱۶۰ واحددر امل از محیط كشت ، حساسیت شدیدی نسبت به كریز وولین داشته اند در حالی كه نسبت به نستاتین مقاوم بوده اند . بدین جهت به نظر می رسد كه استفاده از كریزوولین برای درمان شترها می تواند مفید واقع گردد. دز كریزوولین ۲۰mg/k در دامهای بزرگ است .(۱۹۷۵)Boever & Rush در امریكا اقدام به درمان شتر های مبتلا به كچلی از طریق تجویز كریزوولین و ویتامین A و نیز با استفاده از مرهمی بنام پانالگ نمودند .آنها شاهد ظهور عوارض جانبی كریزوولین در حیوان همچون اسهال ، استفراغ و نا آرامی حیوان بودند و این عوارض جانبی پس از كاهش دز روزانه كریزوولین از ۵ گرم به ۵/۲ گرم ، از بین رفت و جراحات جلدی حیوان پس از سه ماه درمان بطور كامل شفا یافت .


پایگاه اطلاع رسانی سازمان دامپزشکی کشور

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0 محدودیت حروف
متن شما باید بیشتر از 5 حرف باشد
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • هیچ نظری یافت نشد