"‎متخصصین به پرورش دهندگان می گویند كه شتر مرغ ها می‎ ‎توانند در سن 9 ماهگی به وزن كشتار برسند. پرنده ای كه 9 ‏ماه سن دارد نمی تواند چرم‎ ‎قابل قبولی تولید كند. سن توصیه شده برای كشتار، حداقل 13 ماهگی می باشد. مایل به‎ ‎ذكر ‏می باشم كه اكنون متخصصین تغذیه بر اساس اهداف كوتاه مدتشان وزن را به عنوان‎ ‎یكی از عوامل موثر بر ضرر و زیان وارده ‏بركیفیت محصولات خام بخصوص پوست و پر در نظر‎ ‎می گیرند‎." 
‎ 

 

‎ 
این مقاله با هدف بحث درباره برخی از عوامل و متغیرهای موثر و‎ ‎تعیین اینكه آیا واقعا ثابت شده است كه پرندگانی كه در ‏سنین پایین كشتار می شوند هم‎ ‎می توانند پوستهای قابل قبولی برای عرضه به بازار تولید كنند یا نه و اینكه سن،‎ ‎معیار ‏خوبی برای این مورد نیست بلكه این بلوغ است كه باعث توسعه خوب چرم می گردد و‎ ‎توسط عوامل تغذیه ای و مدیریت ‏تغذیه مزرعه كنترل می شود نوشته شده‎ ‎است‎. 
‎ 
مواد و روشها‎ 
تعدادی از پرندگان به منظور مشاهده پاسخ‎ ‎عملكردشان در مقابل جیره های‎ B.M ‎در آفریقای جنوبی پرورش داده شدند. اولین ‏جوجه های‎ ‎حاصل از تولید خود من از نوامبر 2000 نگهداشته شدند. این جوجه ها به طور مصنوعی از‎ ‎تخم های حاصل از ‏مولدین خود ما متولد شدند. این مولدین خود جوجه هایی یك روزه با‎ ‎وزن 50 كیلوگرم بودند. جوجه ها در زمان تولد علامت ‏گذاری شدند و در گله باقی‎ ‎ماندند. در این مطالعه از هیچ پرنده برتر از نظر ژنتیكی استفاده نشد. 36 جوجه 8 تا‏‎ 24 ‎ماهه ‏كشتار شدند ( 35 هفتگی تا 60 هفتگی). 2 جوجه از آنها در نوامبر 2001 كشتار‏‎ ‎شدند و بقیه در ژانویه 2002. هر پوست ‏جداگانه به صورت الكترونیكی علامت گذاری شد و‎ ‎توسط شماره منحصر به فردی مشخص شد.مطالعه دیگری شامل 10 پرنده ‏از تخم در آمده در‎ ‎نیمه دوم زمستان، جولای و آگوست 2001 كه مرطوب ترین ماههای ركوردگیری شده در 44 سال‏‎ ‎اخیر بودند، ‏انجام شد‎. 
با توجه به اینكه با امكانات موقتی كار می كردیم، شرایطی‎ ‎كه جوجه ها در آن پرورش یافتند، بسیار از شرایط ایده آل فاصله ‏داشت و بطور كلی برای‎ ‎شرایط آن زمستان مرطوب ناكافی بود. این گله بخصوص مجبور بود زمان زیادی را در محوطه‎ ‎ای تاریك ‏و بسته به مدت 8 هفته به دلیل شرایط مرطوب، سر كند. این تنش به مقداری بود‎ ‎كه میزان مصرف غذا را به 50% میزان ‏مصرف نرمال در آن سن كاهش داده بود و همچنین‎ ‎جوجه ها شروع به نوك زدن به پرها كردند. این شرایط باعث بوجود آمدن ‏جوجه هایی ناقص‎ ‎و زیر حد نرمال می گردند. در ماه سوم نوك زدن به پرها متوقف شد اما هنوز به وضوح‎ ‎زیر وزن مورد نظر ‏دراین سن بودند‎. 
در ماه هفتم دوباره نوك زنی به پرها ناگهان از‎ ‎سر گرفته شد. از آنجایی كه من هر روز درگیر كار نبودم، نمی توانم بگویم آیا ‏عامل‎ ‎تنش زایی دوباره باعث برگشت این عادت قدیمی شده است یا خیر اما حدس می زنم علت بدین‎ ‎صورت بوده از آنجایی ‏كه نمی شد از این جوجه ها بعنوان مولد استفاده كرد آنها را‎ ‎برای كشتار در فوریه 2002 فرستادیم. بنابراین این جوجه ها نه ‏تنها فقط 8 ماه سن‏‎ ‎داشتند، بلكه از ضعف شرایط آغازین نیز به دلیل شرایط بد محیطی رنج می بردند. از‎ ‎مقاطع مختلف رشد ‏پرندگان و نیز پوستهای پس از كشتار عكس برداری شد. مطالعه صورت‎ ‎گرفته روی پرندگانی كه تحت شرایط مختلف مدیریتی ‏پرورش یافته بودند نشان دهنده متغیر‎ ‎بودن پر در آوری بود كه نمی توانست تنها تحت تاثیر عامل سن پرنده باشد‎. 
‎ 
نتایج‎ 
پرندگانی كه تحت جیره های‎ B.M ‎پرورش یافته بودند، به وضوح‎ ‎رشد پر خوبی داشتند. تفاوتهایی در داخل گروههای سنی ‏یكسان از دوره ای به دوره دیگر‎ ‎مشاهده می شود كه می تواند به دلیل عوامل مدیریتی باشد كه بعدا در مورد آن بحث‎ ‎خواهیم كرد. در زمان طبقه بندی پوست ها از دباغ خواسته شد تا برای هر پوست بر اساس‎ ‎میزان توسعه فولیكولهای آن ‏دسته بندی انجام دهد. او 4 كلاس را در نظر گرفت. كلاس 1‏‎ ‎را كه نشان دهنده وضعیت مطلوب و كلاس 4 كه در آن ‏فولیكولهای خیلی كوچك بودند در حدی‎ ‎كه میزان پرداختی به كشاورز بسیار اندك می شد. او گزارش داد بیشترین پوستهایی ‏كه در‎ ‎كلاس 4 قرار داده است مربوط به دوره هایی می شوند كه در ماه 9 و 10 كشتار شده‏‎ ‎بودند‎. 
‎ 
‎ 
‎ 
‎ 
میانگین كلاس پوستها 6/1 برای جوجه های 10 ماهه بود و پایین تر‎ ‎از 10 ماهه ها میانگین 7/1 داشتند. پوستهای كلاس 3، ‏‏9×1‏‎ mth ‎، ‏‎10 × 2 mth ‎، ‏‎11×1 mth ‎، ‏‎12× 1 mth ‎، ‏‎14 × 1 mth ‎بودند. این امر به وضوح نشان می دهد كه سن عامل ‏تعیین‎ ‎كننده نمی باشد. تمامی پوستها رشد فولیكول و اندازه پر خوبی داشتند. یكی از موارد‎ ‎جالب، مورد 14× 1‏‎ mth ‎بود. ‏پرها پهن تر و با برجستگی كمتر بودند، عاملی كه معمولا‎ ‎باعث حذف مولد ها و یا پرنده هایی می گردد كه بسیار پیر تر از 14 ‏ماه سن می باشند‎. ‎اندازه پوست معمولا مشكلی است كه در هنگام كشتار پرندگان جوان با آن مواجهیم‎. ‎پرندگان 10 ماهه و ‏جوانتر میانگین 54/15 فوت مربع پوست دارند. تمامی پوستهایی كه‎ ‎بالاتر از اندازه حد اقل را در دسته و كلاس‎ A ‎قرار می ‏دهیم. (بزرگتر از 14 فوت‏‎ ‎مربع). میانگین گروهبندی ها، كلاس 2 بود. یكی از پوستها در این گروه نتوانست‎ ‎استانداردهای لازمه ‏را برای رشد و توسعه فولیكولها كسب كند. میانگین اندازه پوستها‎ 27/14 ‎فوت مربع بود و یكی از پوستها نتوانست نمره‎ A ‎را ‏كسب كند. نكته ارزشمند این‎ ‎گروه این بود كه علیرغم شروع كند در زمان مطلوب در مورد ضریب تبدیل مواد غذایی‎ ‎میانگین ‏وزن لاشه های این گروه پایین و به میزان 18/40 كیلوگرم بود این میانگین در‏‎ ‎مورد پرنده های كشتاری آفریقای جنوبی برای ‏پرنده های 5 و 6 ماهه صدق می‏‎ ‎كرد‎. 
‎ 
بحث‎ 
می دانیم كه تعدادی از تولید كنندگان با موفقیت پرندگان‎ ‎جوانی را به سن كشتار می رسانند كه پوستهای قابل قبولی از نظر ‏رشد فولیكولها تولید‎ ‎می كنند. اقتصاد پرورش پرنده های كشتاری 9 و 10 ماهه در مقایسه با نگهداری آنها‏‎ ‎برای سنین 12 و ‏‏14 ماهگی بسیار معنی دار و فاحش می باشد. از آنجایی كه پرندگان 50‏‎ ‎تا 90 درصد غذای بیشتر در طول این مدت اضافی ‏مصرف می كنند، این اختلاف بوجود می‎ ‎آید. همچنین نیازمند تاسیسات و حصاربندی اضافی نیز برای نگهداری این پرندگان می‎ ‎باشیم. پرندگانی كه تحت این شرایط پرورش، گوشت بیشتری تولید می كنند، سود حاصله از‎ ‎تولید گوشت به دلیل كاهش ‏هزینه های فرآیندی گوشت، افزایش می یابد‎. 
دلیل منظور‎ ‎كردن سن بعنوان عامل كلیدی برای بلوغ پوست این است كه سایر موارد موثر برای رشد‎ ‎پرندگان دراین صنعت به ‏خوبی شناخته نشده اند. دلیل دوم، سطح تغذیه می باشد. حتی اگر‎ ‎كشاورزان از جیره های یكسانی استفاده كنند، مثلا ‏‏2% تفاوت درمیزان پروتئین یونجه‎ ‎مورد استفاده، باعث نتایج متفاوتی خواهد شد‎. 
یونجه ای كه حاصل از یك برداشت تمیز‎ ‎باشد در مقایسه با یونجه ای كه مخلوط با علف و بذور باشد، نتایج متفاوتی در بر‎ ‎خواهد داشت. شترمرغها بسیار حساس نسبت به تغییرات كوچك می باشند. همانطور كه در‎ ‎گروه 2 این مطالعه ملاحظه ‏شد، عوامل محیطی می توانند تاثیر معنی داری بر رشد و‎ ‎توسعه داشته باشند. اگر تغذیه پایه صحیح باشد، رشد فولیكولها را ‏می توان به حد‎ ‎مطلوب رسانید‎. 
این اطلاعات دركنار منظور داشتن عامل سن در آفریقای جنوبی باعث‎ ‎بهبود كیفیت پوست شد. برخی از كشاورزان جیره های ‏خود را مخلوط كردند و بسیاری نیز‎ ‎از جیره های تجاری استفاده كردند. قوانین تغذیه ای آفریقای جنوبی بدین صورت است كه‎ ‎عوامل كنترل كننده زیادی وجود ندارند. یك كشاورز ممكن است فكر كند از دوره ای به‎ ‎دوره دیگر و از سالی به سال دیگر از ‏فرمولاسیون یكسانی استفاده می كند. استفاده از‎ ‎مواد مختلف مغذی از دوره ای به دوره دیگر به منظور تحصیل همان سطوح ‏مواد مغذی پایه‎ ‎باعث عملكردهای مختلف پرنده می گردد. كشاورزی كه روزی 3 بار به پرندگانش غذا می دهد‏‎ ‎در مقایسه با ‏دیگری كه همان غذا را منتها روزی یك بار می دهد، نتایج متفاوتی بدست‎ ‎می آورد‎. 
جوجه ها در شكل 1، 2، 5 تحت جیره هایی رشد یافتند كه گمان برده می شد‏‎ ‎یكسان هستند. تفاوت در رشد پرها به علت ‏عوامل مدیریتی زیر بود‎: 
‎• ‎مدیریت جوجه‎ ‎های تازه از تخم درآمده كه نرخ رشد را در هفته های آغازین تحت تاثیر قرار می داد‎. 
‎• ‎محیط، تنوع در كیفیت یونجه مورد استفاده در جیره ها و تجربه پرورش دهندگان‎ ‎جوجه ها‎ 
جوجه ها‎ ‎در شكل 3 ، 4 ماهه و در شكل 4، 11 ماهه هستند. واضح است كه جوجه‎ ‎های شكل 4، اگر خوب نگهداری شوند. ‏می توانند بسیار سریعتر از جوجه های شكل 3 به‏‎ ‎بلوغ برسند. جوجه های شكل 3 نمونه های خوبی از جوجه های 3-4 ‏ماهه ای هستند كه‎ ‎امروزه همه جا می بینیم. زمانی كه جزئیات عوامل تغذیه ای كه باعث تفاوت بین كیفیت‎ ‎پوست در سنین ‏آغازین می گردد را بدانیم، می توانیم به راحتی تشخیص دهیم چرا می توان‎ ‎شترمرغهایی برای كشتار زودهنگام و دارای ‏پوست های قابل قبول تولید كرد‎. Daryl Holle ‎از شركت‎ B. M ‎جیره هایی داشت كه سالهای سال مورد استفاده بود و باعث ‏بلوغ زودرس در‎ ‎سنین پایین می شد. او این كار را با استفاده از مطالعه دقیق و استفاده از مواد‎ ‎غذایی خاص، پروتئین ها، مواد ‏معدنی، مواد معدنی كمیاب، ویتامینها و افزودنیهای‎ ‎طبیعی انجام می داد. فرمولاسیون‎ . M . B ‎بر اساس فولیكولهای با رشد ‏سریع و رشد پر‎ ‎همراه با پوستهایی با الاستیسیته بالاتر و مقاومتر طراحی شده است. تمامی این موارد‎ ‎با هم باعث افزایش ‏كیفیت پوست ها می گردد‎. 
‎ 
‎ 
نتیجه گیری‎ 
مدارك نشان می دهد كه ارزیابی پوست‎ ‎پرندگانی كه با جیره های‎ B.M ‎تغذیه شده اند، اثرات تغذیه ای خوبی داشته است. ‏مطالعه‎ ‎ثابت می كند كه اثرات خاص تغذیه ای بر رشد فولیكولها و كیفیت پوستها تاثیر می‎ ‎گذارد. با تغذیه ای خاص، می توان ‏بهره های اقتصادی بالاتر داشت‎. 
پرنده هایی كه‎ ‎اینچنین پرورش یابند، محصول گوشت بیشتری تولید می كنند. گوشتی كه حاصل رشد سریع‎ ‎عضلات باشد، ‏لطیف تر، با رنگ و بوی بهتر می باشد. همچنین می توان تعداد كمتری مولد‎ ‎داشت، باروری و از تخم در آوری را افزایش داد. ‏افزایش درآمد حاصل از پوست، گوشت و‎ ‎نیز تعداد بیشتر پرندگان كشتاری، در حالیكه مخارج را پایین آورده ایم، مسیر سود‎ ‎آوری این صنعت می باشد. اكنون زمان این فرا رسیده است كه اكثریت عوامل این صنعت این‎ ‎واقعیت را تشخیص دهند و به ‏سوی اهداف معین شده و قابل حصول حركت نمایند‎.

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0 محدودیت حروف
متن شما باید بیشتر از 5 حرف باشد
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • هیچ نظری یافت نشد