آب‎ ‎ضروری ترین ماده در جیره شترمرغها می باشد. تقریبا 60 تا 85 درصد (گاهی هم بیشتر‎) ‎كل تغذیه روزانه ( شامل آب و ‏غذا) در دامهای مزرعه ای توسط آب تامین می شود. میزان‎ ‎محتوی آب كل بدن یك موجود بالغ ( بدون چربی ) تقریبا در گونه ‏های دامهای مزرعه ای‎ ‎ثابت و در حد متوسط 71 تا 73 در صد از كل وزن بدن می باشد. كیفیت آب مصرفی بستگی به‎ ‎مناسب بودن ساختمان حفاظت و نگهداری كل سیستم آب رسانی و منبع آب دارد. كیفیت آب‎ ‎مستقیما بر میزان مصرف آب ‏توسط حیوان تاثیر می گذارد. اولین اثر محدود كردن مصرف‎ ‎آب، حال اختیاری و یا غیر اختیاری، كاهش مصرف غذا و در نتیجه ‏كاهش قابلیت تولید‎ ‎شترمرغ می باشد‎. 

 

 

‎ 
خوش طعمی و مواد سمی‎ 
آبی كه كیفیت پایینی دارد‎ ‎به دو صورت می تواند مشكل ساز باشد: طعم بد آب می تواند باعث كاهش مصرف گردد و یا‎ ‎ممكن ‏است در آن آب مواد سمی وجود داشته باشند. برخی از مواد سمی، خوش طعمی آب را‎ ‎كاهش نمی دهند بلكه بسیار ‏مضرتر از این مواد هستند. مواد سمی كه ممكن است در آب شرب‎ ‎یافت شوند شامل حشره كش ها، فلوئورین، نیتراتها، ‏سلنیوم و نیز غلظت بالای سایر‎ ‎عناصر خاص می باشند. آب می تواند دارای باكتری، ویروس، پروتزوآ و یا تخم كرمها باشد‎ ‎كه ‏تمامی این عوامل می توانند بیماری و یا مشكلات دیگری ایجاد كنند. علاوه بر مواد‎ ‎سمی، آب می تواند تركیبات دیگری داشته ‏باشد كه باعث طعم بد آن گردد. به عنوان مثال‎ ‎آب قلیایی حاوی غلظت بالایی از پتاسیم، سدیم و كربنات كلسیم می باشد. ‏آبی كه نمك‎ ‎زیادی دارد در مقایسه با آبی كه مواد معدنی ندارد طعم بدی دارد. نمك ها شامل سدیم،‎ ‎كلسیم، منیزیم و ‏پتاسیم در تركیب با بی كربنات ها، كلریدها ویا سولفات ها می‎ ‎باشند‎. 
‎ 
برخی از مواد آلوده كننده شایع آب عبارتند از‎: 
‎ 
‎1- ‎تمامی‎ ‎مواد جامد محلول ( سختی آب‎ ) 
این اصطلاح شامل تمامی مواد معدنی می شود كه‎ ‎می توانند در آب جریان یافته، در خاك و یا صخره ها وجود داشته باشند. ‏بیشتر حیوانات‎ ‎اهلی می توانند غلظت مواد جامد محلول را از 000/15 تا 000/17 جزء در میلیون‏‎ (ppm) ‎تحمل كنند. اگر چه ‏این غلظت ها می توانند بر میزان تولید تاثیر بگذارند. نمكهایی در‎ ‎حد 000/5‏‎ ppm ‎باعث تغییر آب می شوند و در صورت مصرف ‏باعث كاهش وزن و اسهال می‎ ‎گردند‎. 
‎ 
سولفات ها‎: ‎كه معمولا به شكل سولفات منیزیم، سولفات سدیم یا‎ ‎سولفات كلسیم می باشند اثر ملین در حیوانات دارند. ‏اثر ملینی بیشتر در مورد حیوانات‎ ‎جوان به كار می رود تا حیوانات بالغ. سازمان خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده توصیه‎ ‎می كند كه آب دارای بیش از 250‏‎ ppm ‎كلرید یا سولفات و 500‏‎ ppm ‎مواد جامد محلول برای‏‎ ‎مصارف، مناسب نمی ‏باشد.سولفات های بیش از 500‏‎ ppm ‎در آب می توانند در حیوانات جوان‎ ‎باعث اسهال شوند‎. 
‎ 
آهن‎: ‎در غلظتهای اندكی مانند 3/0‏‎ ppm ‎در آب، باعث‎ ‎رنگ قهوه ای آب می گردد. یافتن مقادیری تا 30‏‎ ppm ‎آهن در منابع آب ‏روستایی دور از‎ ‎انتظار نمی باشد. شترمرغها از نظر اینكه نمی توانند مقادیر بالای آهن خوراكی را‏‎ ‎تحمل كنند منحصر به فرد ‏می باشند. بنابراین می باید در مورد حذف منابع غیر ضروری‎ ‎آهن در جیره شترمرغها توجه بیشتری انجام دهیم. اینكه چه ‏سطحی از آهن را می توان‎ ‎بعنوان سطح حداكثر برای شترمرغ در نظر گرفت مشكل می باشد. این امر بدین دلیل است كه‎ ‎این مقدار بستگی به سطوح آهن وارد شده از تمامی مواد جیره روزانه شترمرغ دارد‎. ‎همچنین شتر مرغ علاقه به خوردن ‏آشغالهای موجود روی زمین را دارد و اگر خاك غنی از‎ ‎محتوای آهن باشد منبع تغدیه ای دیگری از آهن وجود خواهد داشت‎. 
با توجه به اینكه‎ ‎استفاده شترمرغ از منابع موجود آهن در آب، جیره و خاك اطراف به میزان زیاد به علت‎ ‎سمی بودن نامطلوب ‏می باشد این حالت باعث كاهش تولید پرنده خواهد شد. آهن زیاد در‎ ‎جیره شترمرغ از هر یك از منابع موجود می تواند با میزان ‏استفاده از سایر مواد معدنی‎ ‎مهم و مواد معدنی كمیاب در جیره تداخل داشته باشد. آهن زیاد موجود در جیره شترمرغ‎ ‎می ‏تواند بخصوص با میزان استفاده از فسفر تداخل داشته باشد و گاها باعث كمبود فسفر‎ ‎در جیره پرنده گردد. فسفر برای رشد ‏خوب پرنده ( استخوانها و عضلات ) و همچنین برای‎ ‎باروری و تولید مثل حیوان ضروری می باشد.در شترمرغها كمبود فسفر به ‏دلیل وجود آهن‎ ‎زیاد، باعث می گردد تا گوشت این حیوان طعم جگری به خود بگیرد كه برای مصرف كنندگان‎ ‎بسیار مهم است. ‏بنابراین در جیره های‎ Blue Mountain ‎توصیه می گردد سطح آهن را در آب‎ ‎مصرفی در سطح 3/0‏‎ ppm ‎نگهداریم. اگر آب ‏مصرفی شما بیش از میزان توصیه شده آهن دارد‏‎ ‎توصیه می گردد سیستم تصفیه آب را به منظور خارج كردن آهن اضافی و ‏سایر مواد مضر‎ ‎برقرار كنید‎. 
‎ 
منگنز‎: ‎اغلب مانند آهن عمل می كند با این تفاوت كه سطوح‎ ‎منگننز باعث بوجود آمدن قشری سیاه رنگ در لوله ها و ‏تجهیزات آبیاری می‎ ‎گردد‎. 
‎ 
‎2 - ‎نیترات ها‎: ‎نیترات ها بطور گسترده ای در محیط پراكنده و‎ ‎بخصوص برای گیاهان سودمند می باشند. در صورت ورود مقادیر ‏قابل توجهی از نیترات ها‎ (NO3) ‎در آب شرب، سلامتی به خطر می افتد. نیتراتها‎ (NO3) ‎می توانند توسط باكتریهای‎ ‎لوله ‏گوارشی به حالت سمی نیتریت‎ (NO2) ‎تبدیل گردند. نیترات ها و نیتریت ها اثر‎ ‎دیگری هم دارند. هنگام ارزیابی سطوح موادی ‏كه حیوانات در معرض آن می باشند، علوفه‎ ‎ها، اعمال باكتریها در منابع آب و نیز مقدار آب مصرفی می باید مورد توجه قرار‎ ‎گیرند‎. 
‎ 
منبع نیترات ها و نیتریت ها در آب شرب عبارتند از‎: 
‎• ‎نشت كردن و‎ ‎نفوذ آبی كه از داخل خاك عبور می كند‎. 
‎• ‎آب سطحی و یا آلودگی چاه آب‎ 
‎• ‎تبدیل‎ ‎نیترات ها به نیتریت ها توسط باكتریها‎ 
مساله نیترات ها، اثرات آن بر تولید و‎ ‎تولید مثل، حدود ایمنی آن، نحوه عمل آنها با سایر منابع نیتروژنی و روشهای مناسب‎ ‎حذف و یا خنثی سازی آنها، موارد مهم مورد بحث و مورد اختلاف می باشند كه می باید در‎ ‎محیطهای بخصوص مورد مطالعه و ‏تحقیق قرار گیرند. نیتراتها اگر در مقادیر زیاد وارد‎ ‎شوند می توانند توسط باكتریها به نیتریت ها تبدیل شوند كه به راحتی جذب ‏می گردند و‎ ‎قابلیت حمل اكسیژن را توسط خون كاهش می دهند‎. 
در برخی گونه های حیوانی، مشكل‎ ‎نیتراتها می تواند بصورت كمبود ویتامین‎ A ‎تجلی كند. این دلیل مهمی است مبنی بر‎ ‎اینكه چرا تمامی جیره ها ی شترمرغ باید مقادیر كافی ویتامین‎ A ‎، ید، فسفر و انرژی‎ ‎داشته باشند. سطوح نیترات ها در ‏چاههای موجود در روستاها متغیر می باشد. معمولا‎ ‎دوره های پر باران در فصل بهار منجر به بوجود آمدن سطوح بالای نیترات ‏ها در چاههای‎ ‎مزارع روستایی می شود. حذف نیترات ها از آب عمل مشكل و گران قیمتی می باشد‎. ‎آنیونهای جایگزین می ‏توانند نیترات ها را حذف كنند. دامنه سطوح مضر نیتراتها در آب‎ ‎بین 50‏‎ ppm ‎و 100‏‎ ppm ‎بطور دلخواه در نظر گرفته شده ‏است. سازمان خدمات بهداشتی‎ ‎عمومی آمریكا حد بالایی( 45‏‎ ppm) ‎را برای نیترات ها در آب آشامیدنی انسان در نظر‎ ‎گرفته ‏است‎. 
‎ 
‎3- ‎خرد سازواره ها ( میكرو ارگانیسم ها‎): ‎باكتریهای كلی‎ ‎فرم تقریبا همه جا هستند و می توانند منبع گیاهی، حیوانی و ‏یا خاكی داشته باشند‎. ‎اصطلاح باكتری كلی فرم مدفوعی به ارگانیسم هایی كه بطور طبیعی در لوله گوارشی‎ ‎دامها، انسان ‏و پرندگان یافت می شود مربوط می باشد. در حالیكه این باكتریها می‎ ‎توانند مضر نباشند اما حضور آنها اغلب نشاندهنده این ‏است كه سایر باكتریها و‎ ‎ویروسهای بیماریزا هم می توانند وجود داشته باشند. میكرو ارگانیسم های مضر می‎ ‎توانند به ‏راحتی به چاههای آبی كه حفاظت آنها از آبهای آلوده سطحی به خوبی انجام‎ ‎نمی گیرد، وارد شوند. نتاییج حاصل از آزمون آب ‏برای باكتری كلی فرم به میزان سطح‎ ‎صفر مطلوب، 1 تا 8 نامطلوب، 9 و بیشتر مضر اعلام می گردد. حفاظت نسبت به آبهای‎ ‎آلوده سطحی، كلر زدن و تصفیه می توانند مشكل وجود میكرو ارگانیسم ها را حل‎ ‎كند‎. 
‎ 
‎4- PH : ‎آب اسیدی باعث خوردگی پمپ ها، لوله ها ، مخازن و‎ ‎تجهیزات می گردد. آب اسیدی را می توان با اضافه كردن ‏خاكستر سود و یا سود سوزآور‎ ‎خنثی كرد. قلیایی بودن یكی از خواص اغلب منابع آبی می باشد و حاصل وجود بیكربنات ها‎ ‎و ‏هیدروكسید ها است كه طعم سود به آب می دهد. قلیایی بودن باعث رشد باكتریها می‎ ‎گردد كه باعث جرم گرفتگی لوله ها ‏و شوفاژها به دلیل تجمع باكتریها می‎ ‎گردد‎. 
‎ 
‎5- ‎كلریدها‎: ‎كلریدها به تنهایی مضر نیستند مگر اینكه در مقادیر‎ ‎بالای 200‏‎ ppm ‎مطرح گردند. كلریدها در تركیب با سدیم، ‏نمك دریایی و سایر نمكها را‎ ‎تولید می كنند. سطوح 50‏‎ ppm ‎تا 100‏‎ ppm ‎برای دامها خوش‎ ‎طعم تر می‎ ‎باشد‎. 
‎ 
‎6- ‎فسفاتها‎: ‎اگر در چاههای آب روستایی مقادیر زیادی فسفات یافت‎ ‎شود، نشان دهنده آلودگی است اگر چه فسفاتها به ‏خودی خود بی ضرر هستند اما آنها می‎ ‎توانند بعنوان منبع غذایی باكتری قرار گیرند و وجود آنها می تواند علامت وجود‎ ‎آلودگی ‏باكتریایی باشد‎. 
‎ 
‎7- ‎سولفید هیدروژن‎: ‎این تركیب عامل بوی بد آب‏‎ ‎حاصله از چاههای عمیق می باشد. حتی مقدار اندك 1‏‎ ppm ‎می تواند ‏بوی قابل توجهی را‎ ‎ایجاد كند. اسید ضعیف حاصله، به آهن حمله كرده و تركیبی سیاه و روغنی می سازد‎. ‎اقتصادی ترین ‏روش زدودن سولفید هیدروژن از آب اكسید كردن آن توسط یك ماده شیمیایی‎ ‎مانند هیپوكلرید می باشد. این تركیب باعث ‏بوحود آمدن گوگرد گازی می گردد كه می‎ ‎تواند از آب خارج شود‎. 
‎ 
‎8- ‎حشره كش ها و علف كش ها‎: ‎جشره كشها و یا‎ ‎علف كشها می توانند به آب زمینی و یا سطحی در نتیجه شستشو ‏توسط آب باران، رانش و‎ ... ‎وارد شوند. آلودگی آب می باید موسسات دولتی محلی را موظف به استفاده درست از‎ ‎این مواد ‏نماید‎. 
‎ 
‎9- ‎سایر عناصر و مواد سمی‎ 
چه از منابع انسانی و‎ ‎چه از منابع طبیعی، آب بطور معمول عناصر و مواد سمی را دریافت می كند. متاسفانه فقط‎ ‎اطلاعات ‏محدودی مبنی بر سمی بودن سطوح مواد متفاوت آب مصرفی حیوانات داریم. شرایط‎ ‎متعددی می باید در تشخیص اینكه ‏سطح خاصی از یك ماده، سمی است یا خیر در نظر گرفته‎ ‎شوند. مواد سمی در آب می توانند به صورت مواد جامد معلق، ‏مواد محلول و یا حالتی بین‎ ‎این دو باشند كه بستگی به فرآیند هضم در حیوانات دارد‎. 
استفاده كوتاه مدت از‎ ‎مواد سمی ممكن است اثرات قابل مشاهده ای نداشته باشد اما در صورت استفاده دراز مدت‎ ‎ممكن ‏است باعث ضررهای جدی گردد. گونه های متفاوت حیوانات در برابر مواد سمی عكس‎ ‎العمل های متفاوتی نشان می دهند و ‏حیوانات جوان و سالم ممكن است رفتار متفاوتی با‎ ‎عكس العمل حیوانات بالغ و ضعیف داشته باشند. می باید خاطر نشان ‏گردد كه منابع آبی،‎ ‎بخصوص آنهایی كه از چاههای كم عمق تامین می شوند مستعد تغییرات ناگهانی در‎ ‎تركیباتشان به دلایل ‏طبیعی و یا انسانی هستند‎. 
شماری از عناصری كه در آب یافت می‎ ‎شوند به ندرت برای دامها مشكل ایجاد می كنند زیرا آنها نمی توانند در سطوح بالا به‏‎ ‎شكل محلول وجود داشته باشند و یا اینكه فقط هنگامی سمی هستند كه در غلظت بالایی‎ ‎وجود داشته باشند. مثالهایی از ‏این مورد شامل آلومینیوم، برلیم، برم، كروم، كبالت،‎ ‎مس، ید، منگنز، مولیبدن و روی هستند. همچنین به نظر نمی رسد این ‏عناصر بصورت تجمعی‎ ‎در گوشت، شیر و یا تخم وجود داشته باشند‎. 
از طرف دیگر عناصری مانند سرب، جیوه و‎ ‎كادمیوم باید مورد توجه باشند زیرا معمولا این عناصر در صورتی که در آب در غلظت ‏های‎ ‎سمی وجود داشته باشند می توانند برای مصارف انسانی خطرناك باشند‎. 
‎ 
آزمایش‎ ‎آب‎ 
با مركز خدمات بهداشتی، مركز كشاورزی یا دامپزشكی به منظور اطلاعات در‏‎ ‎مورد آب محل تماس بگیرید. در مورد آزمایش ‏های مورد نیاز و غلظت مواد موجود مطلع‎ ‎شوید. در قسمت زیر، جدولی مشاهده می شود كه توسط سازمان خدمات ‏بهداشتی عمومی ایالات‎ ‎متحده تنظیم شده است و استانداردهای آب آشامیدنی را نشان می دهد‏‎. 
استاندارد های‎ ‎آب آشامیدنی سازمان خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده‎ 
ماده شیمیایی حدود‎ ‎توضیحات‎ 
نیترات ها 45‏‎ ppm 
نیتریت ها* 03/0‏‎ ppm 
آهن 3/0‏‎ ppm 
سختی آب‎* 0 ‎تا 3‏‎ GPG ‎به آن آب سبك می گوییم‎ 
‎4GPG ‎و بالاتر به آن آب سنگین می‎ ‎گویند‎ 
فسفات* 5‏‎ ppm ‎فسفات بالا نشانگر فضولات است‎ 
گوگرد 250‏‎ ppm 
سولفید‎ ‎هیدروژن 1/0‏‎ ppm 
PH 7 ‎تا خنثی‎ 
آرسنیك 01/0‏‎ ppm 
مس 1‏‎ ppm 
سیانید‎ 01/0 ppm 
فلوئورین 1/0 تا 2/1‏‎ ppm 
روی 5‏‎ ppm 
نقره 05/0‏‎ ppm 
سلنیوم‎ 01/0 ppm 
منگنز 05/0‏‎ ppm 
سرب 05/0‏ppm 
نمكی بودن 5000‏ppm 
‎*‎تائید شده‎ ‎توسط اغلب آزمایشگاهها‎ 
‎ 
apadanayemehriz.parsiblog.com
نتیجه گیری‎ 
اگر تامین آب شترمرغهای شما‎ ‎توسط چاه آب روستایی صورت می گیرد می باید توجه دقیقی به كیفیت آب آن داشته باشید‎. ‎هیچگاه فرض نكنید كه كیفیت آب مصرفی خوب می باشد. همیشه به منظور مشخص كردن عدم‎ ‎وجود عناصر و مواد مضر ‏برای پرندگانتان، آزمایش انجام دهید. همچنین می باید آب را‎ ‎در طی فصول مختلف سال آزمایش كنیم زیرا آب می تواند بطور ‏چشمگیری در شرایط منطقه ای‎ ‎شما تغییر كند‎. 
‎ 
References: Daryl Holle .Water Quality For Ostriches. Blue Mountain Feeds, Inc
 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0 محدودیت حروف
متن شما باید بیشتر از 5 حرف باشد
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • هیچ نظری یافت نشد